Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Aldi-tas

Voorgeschiedenis.

Op een zekere dag op het asielzoekerscentrum (azc) een drama voor. Er is een steekpartij met een, voor een mevrouw uit Mongolie, fatale afloop. Zij laat een dochtertje van zeven jaar na.
Een neef van de vermoorde vrouw, die in Frankrijk in de procedure zat, komt naar het azc om de zaken af te handelen zoals dat zo koeltjes wordt genoemd. ‘Het’ moet echter wel gebeuren. Een aantal van mijn collega’s is hier zeer intensief mee bezig, zoals daar zijn de gesprekken, met de neef, Mongoolse gemeenschap en Franse rechercheurs en de crematie.
Hoe gaat het nu verder?
De verdachte, en partner van de vrouw, is overgebracht naar de gevangenis. Hij heeft inmiddels bekend. Zijn straf zal worden bepaald door de gerechtelijke macht..
De collega’s die hier zo mee bezig zijn, maken veel mee, van de afscheidsrituelen tot het laten reinigen van De Kamer. (Wie gaat daar op de korte termijn wonen?) Goed gedaan! Het team komt hier wel weer doorheen.
Enkele collega’s van de beveiliging, toevalli…
Recente posts

NAMASTE!

Een aantal maal heb ik het genoegen gehad het Himalaya gebergte in het koninkrijk Nepal te mogen bezoeken. Vele steden en stadjes heb ik gezien maar nog meer dorpjes. Tijdens twee trekkings en een lange expeditie in noordoostelijk Nepal, ben ik daar talloze malen doorheen gelopen. Naamloze gehuchtjes, soms prachtig en spectaculair in een vallei of op een bergrug gelegen of tegen een bergwand aangebouwd. Vaak ook vies. Overal werd ik begroet met het, in Nepal bekende namaste of namaska. Namaste betekent zoveel als ‘ik buig voor jou’ en staat voor de erkenning van het goddelijke in de zielen. Het is dus een wederzijdse uitwisseling van respect van de zielen die de begroeting naar elkaar toe uitspreken. De handen worden hierbij plat tegen elkaar geduwd, het liefst voor het hart maar voor het hoofd of het derde oog mag ook.
In het asielzoekerscentrum heb ik nu al een aantal zogenaamde ‘rechten en plichtengesprekken’ gevoerd met Nepalezen. Tijdens deze bijeenkomsten bekruipt me een spontane…

Waar is papa?

De eerste anti-muggen coil van het jaar had ik aangestoken. Huiswerk af en plots zag ik dat ik de kaars voor mij had aangestoken terwijl het nog licht was. Dat doe ik nooit.

Alleen. Het is 18 mei.
Filosofie. Wat is het zijn en wat is het bestaan?
Waar is papa?
Ik weet het echt niet. Wat zie ik?
Prachtige diversiteit van volle gezonde veelgroenige bomen. Visjes die uit het water springen om uit het gekrioel van vliegjes aan het wateroppervlak een buit te vangen.
Een enkele boot, één enkele meerkoet maar!
De zwaluwen luiden het einde van de dag in. Ze vliegen onnavolgbaar. De vleugels van de soepele vliegende meeuwen worden van onderen, goudverlicht door de ondergaande zon. Vliegtuigen vliegen naar noord, oost, zuid en west.
Windstil, bijna geen verkeer. Een prettige kakofonie van vogelgeluiden.
Een glas wijn en een lege stoel naast me. Zat papa daar maar, samen op het pontje.
Maar waar is hij?
Veel religies gaan uit van een goddelijke oorsprong waaruit alles, alles is voortgevloeid.

Auschwitz in Turkije

Vandaag, 26 januari 2003, is het 58 jaar geleden dat de Russen het vernietigingskamp Auschwitz-Birkenau bevrijdden.

Vanavond kreeg ik, vanwege mijn beroep, een stukje uit het leven van een Afrikaanse AMA (Allenstaande Minderjarige Asielzoeker) te horen. Nadat deze jongen meer dan een jaar in Istanbul door discriminerende Turken was uitgebuit met inferieure baantjes, werd hij bij controlepost uit de bus gevist, aangezien hij niet in het bezit was van een paspoort. Hij belandde in een cel die hij qua grootte omschreef als die van mijn kantoor, dat is ongeveer 40 vierkante meter. Daar zat hij een maand vast met 200 andere vluchtelingen uit het Midden Oosten en Afrika. Hij kreeg per dag een klein stukje brood. Water moesten ze uit de WC halen. Van tijd tot tijd werd er iemand in elkaar geslagen, hij niet. Ze sliepen als haringen in een tonnetje (letterlijk vertaald!). Hoofd aan voet. De details laat ik achterwege.
Vorig jaar heb ik in Polen alle voormalige Nazi vernietigingskampen gezien…

Geen oorlog kunnen verliezen

Zondag 21 april 2002.

Imam Haselhoef zegt in het TV-programma Buitenhof dat 'wij' begrip moeten hebben voor het feit dat moslims in de anti-Israël demonstratie van vorige week, hakenkruizen met zich meedroegen om kritisch de politiek van Israël met die van de nazi's te vergelijken.
In hetzelfde programma is, ik had dit nooit verwacht, Frits Bolkenstein zeer emotioneel wanneer hij het heeft over de Amerikaanse jood die in dezelfde demonstratie door een groep Marokkanen werd achterna gezeten en in elkaar geslagen.
Burgemeester Cohen zorgt ervoor dat ongeveer 700 FC-Utrecht supporters terug worden gestuurd naar Utrecht, voor aanvang van de voetbalwedstrijd in Amsterdam tegen AJAX, omdat ze scandeerden: ‘Hamas, Hamas, joden aan het gas.’
Vandaag was er een pro-Israël demonstratie en schrijver Leon de Winter vatte de reacties en gevoelens van de joden binnen en buiten Israël goed samen. De joden kunnen zich geen verloren oorlogen verliezen. Deze mening ben ik al vele jaren toe…

Leidse moordende Singel

Voor de oude stadswal, voor de voormalige begraafplaats Groenensteeg, daar gebeurt het.
‘Zag ik het nou goed? Wat zag ik feitelijk?’ Ik wist: ‘Het gaat weer gebeuren.’
Wat ik al vermoedde ging zich nogmaals voltrekken. ‘Wat had die reiger nou in zijn lange spitse snavel? Spartelde het nu net nog?’ Voordat ik mijn verrekijker te pakken had hij 'het' doorgeslikt.
Moedereend deed van alles om haar uitdunnend groepje kuikens bijeen te houden, eenheid maakt een iets machtigere uitstraling. Maar kuikens zijn jong, te jong en luisteren niet altijd, ze zijn snel afgeleid en absoluut onwetend van de vele gevaren. Net buiten het groepje zwom een voornamelijk bruin- en een beetje geel gekleurd kuikentje, misschien dertig centimeter van zijn broertjes en zusjes verwijderd. Moedereend probeerde de avontuurlijke kleine Donald terug te kwaken, het was te laat. Ook haar gecombineerde zwemvliegmanoeuvre had geen zin meer.
Heel handig werd het kleintje door de dodelijke snavel uit het rusti…